Во „Homo ludens“, холандскиот филозоф Јохан Хуизинга ја дефинира играта како централна активност во процутот на општествата. Како и цивилизацијата, играта бара структура и учесници кшто се подготвени да создаваат во граници. Почнувајќи од Платон, Хуизинга го следи придонесот на „Homo ludens“, или „Човекот играч“ низ средновековните времиња, ренесансата и во нашата модерна цивилизација.